Mömin qibtə edər, münafiq – paxıllıq

Həsəd – ən qəbahətli və çirkin sifətlərdəndir ki, insan nəfsini bulaşdırar və qəlbində kin toxumları əkər. Həsəd sayəsində Qabil qardaşı Habili öldürür və böyük günaha düçar olur.

Həzrət Peyğəmbər (s) buyurur: “Həsəd aparan insan əslində tərs və davakar insandır. Çünki o, İlahi təqdirə boyun əymir”.

İmam Sadiq (ə) buyurur: “Həsəd aparan insandan xeyirxahlıq və nəsihət  gözləmək mümkünsüzdür”.

İmam Əli (ə) buyurur: “Həsəd – əlacı olunmayan bir xəstəlikdir ki, ancaq həsəd aparanın əldən düşməsi və ya qarşı tərəfin ölməsi sayəsində aradan gedər”.

İmam Həsən Müctəba (ə) buyurur: “Bu üç şey insanları həlak etmişdir: təkəbbür, hərislik və həsəd”.

İmam Sadiq (ə) buyurur: “Üç sifət dinin bəlasıdır: həsəd, özünü bəyənmək, başqaları qarşısında lovğalanmaq”.

İmam Baqir (ə) buyurur: “Həsəd, quru odunu yeyən atəş kimi, insanın imanını sürətlə məhv edər”.

İmam Əli (ə) buyurur: “Həsəd sənə ziyandan başqa nəticə verməyəcəkdir. Qəlbini zəif və bədənini incilmiş edəcəkdir. Bu, qəlbin ən pis xəstəliklərindən hesab olunur”.

İmam Hadi (ə) buyurur: “Ehtiyatlı ol və həsəddən kəskin şəkildə çəkin. Bunu bil ki, onun nəticəsi ancaq özündə aşkar olacaqdır. Düşməninə təsir etməyəcəkdir”.

İmam Sadiq (ə) buyurur: “Mömin başqalarının nemətinə qibtə aparar, ancaq paxıllıq etməz. Halbuki münafiq onlara paxıllıq edər, ancaq qitbə aparmaz”. (Beytutə)

İmam Əli (ə) buyurur: “Həsəd aparan insanın dərdi başqalarının nemətinin məhv olması ilə müalicə olar”.

 

Mənbə. /Deyerler.org/